Warto przeczytać

O tym sie mówi nie tylko w Polsce
1. Gdy pięć lat temu, za sprawą polskich posłów, Parlament Europejski wystroił się cały w pomarańczowe szaliki, ja się tym szalikiem nie owinąłem. I publicznie zbierałem cięgi za wypowiedź, żeby się w ukraińskie wybory nie wcinać.
Wyszło na moje.
2. Prezydent Juszczenko odchodzi w niesławie. Jeśli urzędujący prezydent, tam na Ukrainie, gdzie silna jest wschodnia mentalność respektu dla urzędującej władzy, jeśli tam po 5 latach jego poparcie spadło do zaledwie kilku procent, to znaczy że jego prezydentura okazała się totalną klęską. I niestety jest to również nasza klęska.
3. Truizmem jest przypominanie, jak ważna jest dla nas Ukraina. Jak ważne dla naszego bezpieczeństwa jest jej niepodległość i polityczna orientacja ku Europie. Niestety obawiam się, że Juszczenko wizję takiej Ukrainy zaprzepaścił na długie lata.

4. Inna sprawa, czy sami Ukraińcy chcą takiej Ukrainy, jakiej chcą Polacy. Europejskiej i w pełni suwerennej wobec Rosji. Obawiam, że niestety nie, że większość Ukraińców nie wyrywa się ku Europie, bo ma głebokie wschodnie, a w dużej mierze wprost rosyjskie korzenie. Iluzją było oczekiwanie, że Ukraincy nagle na kijowskim Majdanie przemienią się w miłośników Unii Europejskiej i jkak grzeczne dzieci pomaszerują w stronę Europy, trzymając się Polski za rączkę.
Z góry było wiadomo, że tak nie będzie.

5. Tak nie będzie tym bardziej, że Ukraińcy długo będą teraz pamiętali, kto im Juszczenkę wypromował, kto za niego dawał poręczenie. I obawiam się, że teraz jakiekolwiek rady Polaków udzielane Ukraińcom będą odnosiły odwrotny skutek. Takie są skutki, jak się z butami wchodzi do cudzego domu i próbuje ustawiać w nim meble. Ukraińcy w nasze sprawy się nie mieszają. Raz jeden prezes ukraińskiego związku piłkarskiego zarekomendował Bońka, czym nawet leśnych dziadków z PZPN wprawił w osłupienie i wszelkie szanse Bońka definitywnie przekreślił.

6. A na pożegnanie Juszczenko wytaszczył na piedestał Banderę. To nie był policzek, to było danie Polsce w pysk. W tysiącletniej historii Polacy nie doświadczyli większego okrucieństwa, niż to, którego doznali od oprawców Bandery. Jeszcze żyją świadkowie, jeszcze żyją cudem ocalałe ofiary, z ich okaleczoną pamięcią i duszą.

Czcicielowi Bandery nie tylko nie można dawać poparcia. Jemu nie wolno podać ręki.

źródło: Janusz Wojciechowski



Ющенко, поражение ты наше

1. Пять лет назад, когда польские депутаты в Европарламенте надели оранжевые шарфики, лично я этим шарфиком не обматывался. И публично собирал упреки коллег за высказывание, чтобы мы в украинские выборы не вмешивались.
Оказалось, я был прав.

2. Президент Ющенко уходит с позором. Если действующий президент, там, на Украине, где все еще в силе восточный менталитет уважения к власти, если там его поддержка упала до уровня нескольких процентов, то все это означает, что его президентура оказалась тотальным фиаско. И, к сожалению, это и наше поражение.

3. Было бы трюизмом напоминание, как важна для нас Украина. Как важна для нашей безопасности ее независимость и политическая ориентация на Европу. Увы, я опасаюсь, что Ющенко образ такой Украины запропастил на многие годы.

4. Другое дело, хотят ли такой Украины сами украинцы, какой ее хотят видеть поляки. Европейской и вполне суверенной в отношении России. Боюсь, что, к сожалению, нет, что большинство украинцев не стремится в Европу, поскольку у них глубокие восточные, и в большей мере российские корни. Было бы иллюзией ожидать, что вдруг на киевском Майдане украинцы изменятся на обожателей ЕС и как хорошо воспитанные дети помаршируют в сторону Европы, держась за руку Польши.
С самого начала было ясно, что так не будет.

5. Так не будет тем более, потому что украинцы сейчас надолго запомнят, кто им Ющенка предложил, кто давал за него гарантии. И боюсь, что сейчас какие-либо советы поляков для украинцев будут иметь обратный эффект. Такой эффект следует ожидать, когда обутым бесцеремонно входят в чужой дом и пытаются в нем переставить мебель. Украинцы в наши дела не вмешиваются. Правда, однажды президент украинского футбольного клуба предложил Бонека, чем даже заскорузлых дядей из PZPN (Польский футбольный союз) привел в состояние столбняка и тем самым окончательно перечеркнул все шансы Бонека.

6. А на прощание Ющенко вытащил на пьедестал Бандеру. Это была не пощечина, это был удар Польше в лицо. В своей тысячелетней истории поляки не испытали большей жестокости, чем той, которой они пережили от рук адептов Бандеры. Еще живы свидетели, еще живы чудом спасшиеся жертвы, с их искалеченными памятью и душами.

Почитателю Бандеры не только не следует уделять поддержки. Ему не следует подавать руки.

Януш Войцеховский, польский депутат европарламента, лидер Крестьянской партии Польши.

Za: http://anti-orange-ua.com.ru/forum/viewtopic.php?t=3716&start=80